Deze week las ik in de krant dat studenten steeds vaker naar de psycholoog gaan. Dit komt volgens psychologen omdat de druk om op tijd af te studeren steeds groter wordt terwijl de tijd die voor de studie beschikbaar is omlaag gaat. Vooral meisjes schijnen er last van te hebben; ze worden er heel erg perfectionistisch van en krijgen last van faalangst. Jongens vertonen juist vermijdingsgedrag en gaan onderpresteren. ‘Al op school is er meer stress omin korte tijd te presteren’, zegt psycholoog Jeanette Van Rees in de Volkskrant, ‘Veel studenten kunnen niet met tegenslagen omgaan. Ze willen het perfect doen en moeten van zichzelf aan alles deelnemen. Dat botst met het haalbare.’ De klachten die het meest toenemen zijn identiteitscrisis en faalangst.

Ik vond het artikel schokkend om te lezen. Al helemaal omdat ik de dag ervoor zat te worstelen met mijn eigen studie. Ik had een literatuuropdracht die in drie uur af moest. Helaas had ik niet alle artikelen gelezen en een pagina per uur met verantwoorde tekst produceren leek een onmogelijke opdracht. Vanachter de computer keek ik door het raam dat uitzicht gaf op de Wageningse campus. Buiten was het kil en miezerig. In mijn ruggegraat voelde ik een depressie omhoog kruipen. Een leeg gevoel gleed door mijn midderif. In ellende keek ik toe hoe de minuten zich op elkaar stapelden, steeds dichter bij de deadline.

Het ergste was dat ik helemaal niet slecht wílde presteren. Het kon me wel degelijk wat schelen of er straks een zes of een acht op mijn blaadje stond. Stel je voor dat een potentiele werkgever in de toekomst alleen maar zessen op mijn cijferlijst zou aantreffen. Wat dan? In gedachten zag ik de docent al naar mij toekomen die mij met een vriendelijke blik -maar gevuld met ironie- zou vragen of ik  überhaupt wel iets gelezen had voor dit vak…

Drie uur kwam steeds dichter bij en ik werd van binnen verteerd door frustratie terwijl ik onhandig de ene na de andere alinea in elkaar flanste. In mijn hoofd maakte ik de ene concessie na de andere: Oké dan worden het maar geen drie pagina's… Het is toch maar een gedeelte van het eindcijfer dus ik kan het nog ophalen als ik het verkloot… Wat boeit dit hele vak mij ook; het gaat toch nergens over…

Anderhalf uur nadat de dealine was verstreken stuurde ik het stukje op. Met een zwetend hart en kloppende vingers tikte ik een excuus-mailtje voor de docent en drukte op 'Send'…

Nu heb ik dus helemaal niets om over te klagen. Ik weet dat eht arrogant klinkt maar min of meer alles in mijn leven loopt op rolletjes. Ik ben gezond, heb de beste vrienden, het leukste vriendinnetje, de leukste baan, de leukste bijbaan en het leukste dispuut (en dit kan ik allemaal wetenschappelijk aantonen). Bovendien staat er geld op mijn rekening, haal ik al mijn vakken en hou ik zelfs tijd over om nog eens een boek te lezen. Logischerwijs zou ik toch gelukkig moeten zijn niet waar? 

Volgens de Volkskrant ben ik gelukkig niet de enige die kampt met identiteitscrisis, faalangst en prestatiedruk. Bijkomend geluk is dat mijn vrienden de oplossing hebben voor al deze nutteloze vormen van lijden. Ik voel me nu dan ook veel beter! Het is ongelofelijk waar meditatie allemaal voor helpt. Na twee uur meditatie (verspreid over twee dagen) zat ik al veel beter in mijn vel. Ik had minder angstgevoelens, minder neurose en minder moeheid. Oppeens had ik veel meel plezier in mijn activiteiten.

Eerlijk gezegd is meditatie een nogal domme oefening. Je zit op je kont en probeert met je aandacht bij je adem te blijven. Zodra je merkt dat je afgeleid bent en dat je met je gedachten heel ergens anders zit breng je je aandacht weer rustig terug bij je adem. That's it. Met meditatie oefen je om in het moment te zijn en in het moment zijn is heel erg prettig. Het stelt je in staat om het leven te ervaren hoe het werkelijk is zonder al die oordelen en angsten. Als je je lichaam en geest synchroniseerd worden alle ervaringen veel oprechter en intenser.

Geluk is uiteindelijk iets dat plaatsvind in je hoofd. Stress ook. Het eerste is leuk het laatste is kut. Dus ik mediteer nog even verder… by the way: ik kreeg het cijfer '9' voor mijn literatuuropdracht.