In mijn ooghoek zie ik een donkergroen geschubd staartje. Was het een slang? Misschien een adder? Met dit weer kan ik mij goed voorstellen dat reptielen actief worden. Het is nog vroeg in de ochtend maar de zon schijnt al fel. Het gras van het weiland aan mijn linkerkant is pasgeleden nog gemaaid. Je kunt het ruiken: een vochtige, scherpe geur. Aan mijn rechterhand groeit een veld met tarwe. Althans; ik denk dat het tarwe is. Van graansoorten weet ik niet zo veel. Ik weet dat je van gerst bier kunt maken en van rogge roggebrood. Maar hoe die gewassen er in hemelsnaam uitzien weet ik niet. 

Ik loop over het pad de heuvel af tot ik bij een markering kom: een soort grote, houten deurpost die zich over het pad heen strekt. Er zit geen deur in de post en het hout lijkt vers gelakt. Ik sta even stil en bekijk het ding. Het is een symbolische poort die aangeeft dat je ergens binnengaat. Tranen wellen op in mijn ogen al weet ik niet echt waarom. Het zal wel aan het moment liggen maar even wordt ik bevangen door een gevoel van ontroering en tederheid. Even realiseer ik mij weer de rijkdom van deze plek. Steil en ik hadden hem niet beter kunnen uitkiezen.

Natuurlijk mag ik door de poort lopen. Iedereen mag door de poort lopen. Zelfs beide kanten op als ze dat willen. Maar als iemand het recht heeft om door deze poort te lopen dan is het Steil want die heeft hem gemaakt. Ik zou ook wat credits willen geven aan het bos waar het hout vandaan komt maar ik denk niet dat ik het bos ooit door de poort zal zien komen. Als ik er zelf doorheen loop merk ik dat ik mij bijzonder veilig voel. Thuis.

Daar zijn de eerste huisjes al. Groot zijn ze niet, maar wel mooi en wel erg degelijk gebouwd: met duurzame strooien daken die een godsvermogen hebben gekocht en muren die wit zijn geplamuurd. Twee van de gebouwen zijn, alhoewel ze er even eenvoudig uitzien, beduidend groter. De belangrijkste staat tussen een paar schitterende eiken. Grote ramen tonen enkele opbjecten die binnen staan: grote bureaus met computers, een uitgebreide zithoek met een open haard en een wand vol boekenkasten die mij altijd doet glimlachen. Het was mijn nadrukelijke wens om -puur uit esthetische en nostalgische overtuigingen- een ruimte te hebben met een flinke bibliotheek erin. Ook al leest iedereen boeken nu op e-readers, ik hou er nog steeds van om mijn ogen te laten afdwalen over de ruggen van de kaften en de titels te lezen, er af en toe een uit de kast te pakken en vluchtig door te bladeren.

Weer iets hoger op de heuvel staat het tweede gebouwtje dat wat groter is. Net als alle andere gebouwen heeft het maar één verdieping maar ik weet dat je vanaf het terras een schitterend uitzicht hebt over de vallei. Een ideale plek om te zijn als de zon onder gaat. Dit is de meditatieruimte, waar we dagelijks heen gaan om op een kussen zitten en onze adem te tellen. Er zit ook een ruime keuken in die meestal wordt gebruikt als vertrek- en aankomstpunt voor wandelingen zoals die van mij nu. Aan de grote zware tafel worden gewoonlijk alle roddels besproken en muziek gemaakt. Ik besluit te kijken of er wat mensen zijn die zin hebben om met mij soep te maken voor de lunch. Bij de bakker heb ik wat bouillon blokjes gekocht en ik geloof dat Dinja wat wortels heeft geoogst die de best in kunnen. Verser kan niet. 

Terwijl ik het pad de heuvel op loop zie ik dat de Saaibessen die ik vorig seizoen heb geplant op het punt staan te gaan bloeien. Het zal niet lang meer duren of er zullen vreselijk saaie bloemen aan het einde van de takjes hangen. Volgend jaar plant ik beter wat Fascinatieklaver. 

Steil zit zowaar eens niets te doen. Daar zit hij op het bankje met een schoffel die scheef op de grond ligt. Hij roept mij al van een afstandje: 'Hé Janse, we hebben een opdracht!'. Dat is nieuws. Een woongemeenschap als deze is aardig maar het is nooit de bedoeling geweest volledig autarkisch te leven. Waarom zouden we ook? Het is een fijne plek hier, zolang je af en toe maar andere mensen tegen komt naast al die stille Boeddhisten. Daarom hebben Steil en ik besloten ons Internationale Consultancybureau vanuit hier te coördineren. Af en toe krijgen we hoog bezoek over de vloer: ministers uit Nepal, diplomaten uit Mozambique, de prins van Bhutan. Net zo vaak zoeken we ze op in hun eigen landen. 

Ik ga naast Steil zitten en geef hem een knuffel. 'Vertel op.' Steil glimlacht en haalt een foto uit zijn jaszak. Er staan wat dikke kindertjes op voor een oud betonnen gebouwtje. Chinezen for sure. Steil legt de zaak uit. De vraag is of we kunnen adviseren over een project waardoor boeren in een chinees dorpje hun water beter kunnen beheren. Lijkt een taak voor ons beiden. Ik kan adviseren over de begroeiing en de communicatie met de naburige dorpjes. Steil zal het waterbeleid analyseren. 'Ach, we moeten eerst zien wat er precies aan de hand is', zegt Steil. Ik denk even na en zeg: 'Het fijne is dat als je Chinezen verteld wát je je gedaan wilt hebben je rerop kunt rekenen dat het ook gebeurt. Je kunt heel wat regelen door met gezichtsverleis te dreigen.' 'Ja, maar of dat erg Boeddhistisch is weet ik niet.' zegt Steil. 'Maar wel effectief,' zeg ik en ik hoor het vleugje schaamte in mijn eigen stem.

We praten wat verder terwijl ik in de verte Loïse zie aankomen. Ik weet nog dat zij kwam hospiteren voor de woongemeenschap. We waren haar nog nooit tegengekomen in onze eigen (toch wel uitgebreide) sociale kringen; maar ze vond ons. Ze bleek een briljante aanvulling. Klein, knap en pienter en het talent om appeltaarten te bakken waar je staatshoofden mee aan het huilen krijgt. Bovendien sprak ze zeven en een halve talen en ze kon vals zingen zonder dat je het hoorde. 

***

Loïse komt ons melden dat ze de kraai gaat loslaten die lomp onze meditatiesessie verstoorde door tegen het raam aan te vliegen. Ze had deze drie dagen intensief verzocht om hem (of haar) over het trauma heen te krijgen. 

We kijken allen toe hoe de kraai voorzichtig een eindje over het pad loopt en met een paar hupjes de droge aarde verruilt voor het luchtruim. Dat doet hij toch best handig. Als de kraai een zwart puntje in de blauwe hemel is gaan we naar de keuken om soep te maken. Samen zitten we aan de grote tafel. Er wordt gepraat en gelachen maar ik ben met mijn hoofd ergens anders. Ik kijk naar de gezichten van de mensen met wie ik hier woon. Jonge mensen, blije mensen. Mensen die zich hebben toegelegd op het leven zelf. Ik denk terug aan de houten poort waar ik vanochtend door ben gelopen. Ik begrijp het nu. Wat ben ik gelukkig dat ik hier ben.

Een dag later vonden we een dode adder voor de deur van de meditatieruimte. Je zou toch denken…