Een onderdeel van de gidsencursus in de Apenheul is dat de gids in opleiding een dagje mee mag lopen met een van de verzorgers. Op een lijstje mocht je invullen welke apen je het liefst wilde verzorgen op die dag en omdat alle andere gidsen kozen voor de grotere apen, besloot ik voor een dwergaap te kiezen: de keizersnorrebaard-tamarins. Dit zijn kleine zwarte klauwaapjes met een enorme witte snor die naar onderen. Ze zijn gedeeltelijk vernoemd naar Keizer Wilhelm die ook zo’n snor scheen te hebben (maar dan naar boven gekruld). Omdat de verzorgers mij natuurlijk niet de hele dag bezig konden houden met voedsel te bereiden voor deze soort mocht ik ook tal van andere dingen doen. Nadat de dwergaapjes voedsel en schoon drinkwater hadden gekregen, mocht ik fruit snijden voor de doodshoofdaapjes en de ingredienten bijelkaar zoeken voor de ‘gorilla-bal’ dit is een soort prutje dat de gorillas elke dag te eten krijgen waardoor ze alle essentiele voedingsstoffen binnenkrijgen die ze nodig hebben.

Het karwei dat het meeste tijd in beslag nam was het schoonmaken van de capucijn-aap hokken. Capucijnapen maken ontzettend veel troep; met een enorme tuinslang spoot ik alle drolletjes en fruitschillen van de balkjes waar de dieren normaal op zitten om al deze viezigheid daarna bij elkaar te vegen. Daarna moesten al deze hokken worden ingezeept, schoongespoeld en weer drooggemaakt. Ik was er al snel een uur mee kwijt.

Nadat we verknipte eendagskuikens aan de kaalkopibissen hadden gevoerd, en fruith hadden uitgedeeld aan de doodshoofdapen, de capucijnapen en de pygmeeoeistities, kwam het meest spannende onderdeel van de dag: ik mocht het gorilla-eiland op.

De gorillas zaten in hun binnenverblijven. Om het eiland op te komen moet je als verzorger door een smal gangetje lang deze binnenverblijven lopen. De grijze tralies is het enige dat je dan van jou en de gorillas scheidt. Voordat ik het eiland op mocht kreeg ik eerst een uitgebreide waarschuwing van de verzorgster: ‘Pas op: Jambo (het alfamannetje) zal waarschijnlijk proberen je te intimideren. Meestal begint hij te grommen en op de tralies te rammen als er onbekenden langslopen. Loop gewoon achter mij aan en blijf zover mogelijk van de tralies weg. Mocht je ondaks alles toch besluiten om je handen in de buurt van de tralies te houden dan is dat het einde van je carriere hier op Apenheul’. Al deze waarschuwingen waren ongetwijfeld goed bedoeld, maar zo erg kon het toch niet zijn? Zo erg was het wel – ik had nog geen voet in het gangetje gezet of Jambo, een volwassen mannetjes gorilla van 200 kilo, kwam gromend op de tralies afgestoven en gooide zich met zijn hele gewicht tegen het gaas. Mijn hart klopte in mijn keel terwijl ik vlug achter de verzorgster aan liep. Jambo achtervolgde mij aan de andere kant van de barriere, grommend en snuivend als een wild beest. BENG! Met twee massieve vuisten sloeg Jambo opnieuw tegen de tralies. Alles wat ik ooit had gehoord over de vriendelijke en rustige aard van gorillas leek ijdel terwijl ik met doodangst door dat gangetje liep. Die akelige King Kong die mij zelfs de laatste paar meters liet voelen.

Met een hart dat bonsde als een machinegweer stond ik uiteindelijk op het gorilla eiland; het terretorium van deze monsters. Alle bomen op het eiland waren voorzien van schrikdraad en het was mij maar al te goed duidelijk waarom. Toen ik weer wat bij zinnen was realisseerde ik mij, terwijl ik uitkeek over het grachtje dat oppeens veel te smal leek, de vreselijke waarheid: ik moest ook nog terug!